عمر بن خطاب در نامه مفصلی به معاویة بن ابوسفیان به مطالب مهمی اشاره کرد که پرده از نفاق کهنه او بر می دارد و روشن می شود که او لحظه ای به پیامبرخدا(ص) ایمان نیاورده بود.
او در ابتدای نامه اش می نویسد:
«قسم به هُبَل و بت ها و لات و عزی٬ از زمانی که آنها را عبادت کردم٬ هیچ انکارشان ننمودم و لحظه ای به عبادت خدای کعبه نپرداختم و هیچ کلمه و حرفی از محمد را تصدیق نکردم٬و اگر سنگی انداختم به خاطر حیله کردن بر او بود.«و لا اَلقَی السَلامَ اِلا لِلحیلَةِ عَلَیهِ وَ اِبقاع البَطش به»(و به او سلام نکردم مگر به خاطر این که حیله به او بزنم و پس از آن حمله و غضبم را بر او واقع سازم.) محمد برای ما سحر انجام می داد و سحر او از بنی اسرائیل هم زیادتر بود...»
آن گاه در بین نامه به جریان حمله وحشیانه اش به منزل صدیقه طاهره(س) می پردازد و جزئیات کینه دشمنی خود و همراهانش را بیان می کند و چنین می نویسد:
«من و خالد بن ولید و قنفذ و بعضی دیگر از دوستانم به در خانه فاطمه رفتیم و در را به شدت کوبیدیم. داخل خانه٬ علی و فاطمه و حسن و حسین و زینب و ام کلثوم و فضه بودند. فضه گفت: چه می خواهی؟ گفتم: به علی بگو باید بیاید و با خلیفه رسول خدا بیعت کند. فضه گفت: علی به کاری مشغول است. گفتم: برو به علی بگو بیاید و الا داخل خانه می شویم و او را بیرون می آوریم.
چون فاطمه این جمله را شنید٬ آمد پشت در و گفت: ای گمراهان دروغگو چه می گویید و چه می خواهید؟ گفتم: اگر علی بیرون نیاید خانه را آتش می زنم. سپس هیزم آوردم و آتش روشن کردم و درب خانه فاطمه را شعله ور کرده و سوزاندم. چون در سوخته شد٬ فاطمه مانع شد که من و یارانم به منزل وارد شویم. من هم٬ چنان با تازیانه به بازوی او زدم که مانند بازوبند متورم شد و ناله او بلند شد. به طوری که نزدیک بود دلم رحم بیاید٬ ولی به یاد کشته های بدر و احد افتادم که به دست علی به قتل رسیده بودند و کینه ام بر محمد و سِحر او را یادآور شدم. به همین جهت آتش غضبم شعله ور شد و لگد محکمی به درب زدم و آن را فشردم. بر اثر فشار درب٬ فاطمه که بین درب و دیوار قرار داشت چنان صدمه دید که بچه ای که در رحم داشت٬ سقط گردید و صدای فریاد و ناله اش بلند شد...»
(بحارالانوار٬ج۳۰.ص۲۸۹ الی۲۹۴)

 

                      لعنه الله علی القوم الظالمین من الان الی یوم القیامه