ويژگىهاى ستاره شعرى
ويژگىهاى ستاره شعرى
پرسش :
چرا خداوند، خود را «رب الشعرى» مىخواند؟
قرآن مجيد خدا را چنين معرفى مىكند: «و انه هو رب الشعرى؛ و اين كه اوست پروردگار ستاره شعرى!»[1] در اين صورت اين سؤال پيش مىآيد: در ستاره شعرى چه خصوصيتى وجود دارد كه خداوند خود را مالك و پديد آورنده آن معرفى مىكند و چرا از ستارههاى ديگر نام نمىبرد در صورتى كه خدا خالق همه آنهاست؟
پاسخ
اين معرفى به خاطر دو جهت است كه به آنها اشاره مىنماييم:
الف: گروهى از عرب مانند قبيله «خزاعة» ستاره نامبرده را مىپرستيدند و آن را تقديس مىنمودند و مبدأ آثار در روى زمين مىدانستند. از اين جهت قرآن مجيد براى بيدار كردن افكار اين جمعيت و اين كه اين ستاره، با همه قدرت و درخشندگى - بسان موجودات ديگر - مخلوق خداست؛ مىفرمايد: خداوند است كه آفريدگار ستاره شعرى است، يعنى اين گروه مخلوق را با خالق اشتباه كرده و به جاى پرستش آفريدگار دانا و تواناى جهان، يكى از مخلوقات او را پرستش مىكنند.[2]
ب: ستاره شعرى يك از ستارگان درخشان آسمان است كه در اصطلاح دانشمندان نجومى به آن «آلفا» و يا پادشاه ستارگان مىگويند؛ اين ستاره عجيب الخلقه داراى شگفتيهايى است كه به برخى از آنها اشاره مىنماييم:
1- مطابق تحقيقاتى كه در رصد خانه پاريس به عمل آمده است، شدت حرارت در سطح شعرى 120000 درجه سانتى گراد و در سطح ستاره مصاحبش 8000 درجه است، درصورتى كه شدت حرارت در سطح كره خورشيد كه سيارات منظومه شمسى را روشن مىكند و حيات مىبخشد 6500 درجه مىباشد اين خود يكى از مطالبى است كه عظمت «شعرى» را مىرساند.
2- جرم مخصوص اين ستاره قريب پنجاه هزار مرتبه سنگينتر از آب است، در صورتى كه ميان سيارات منظومه شمسى ما «عطارد» كه از همه متكائفتر است، جرم مخصوص آن شش برابر آب مىباشد. با اين توصيف و خصوصيت بايد توجه نمود كه اين ستاره عجيب الخلقه از چه عنصرى تشكيل يافته است.
3- ستاره شعرى در زير ذوزنقه زيبايى كه در وسط آن سه ستاره تقريبا در امتداد يك خط مستقيم ديده مىشوند، واقع شده است؛ ذوزنقه مزبور كه از زيباترين قسمتهاى آسمان واز ثوابت و دو ستاره پر نور در دو گوشه آن فروزان است، موسوم به صورت جبار يا جواز است.
4- شعرى درخشانترين ثوابت آسمان است، موقع ظهر شعرى در اين قرن فصل زمستان است؛ ليكن در عصر منجمين قديم مصر كه قريب هفت هزار سال قبل مىزيستند ظهور اين كوكب در آسمان با آغاز تابستان مقارن بوده است.
5- ضمنا طبق مطالب فوق و تحقيقات امروز ستاره «شعرى» كره بسيار بزرگى است كه حجم آن بيست مرتبه از كره خورشيد بزرگتر مىباشد (جرم كره خورشيد 1310000 برابر زمين است) ولى فاصله آن از ما، نسبت به فاصله خورشيد از زمين بى نهايت زياد است بطورى كه فاصله كره مزبور را يك ميليون برابر فاصله خورشيد مىدانند. مىدانيم كه سرعت نور در ظرف يك ثانيه 300000 كيلومتر است؛ يعنى 50000 فرسخ فاصله را طى مىكند و نور آفتاب بعد از طى 150 ميليون كيلومتر در ظرف هشت دقيقه و 13 ثانيه به زمين مىرسد، ولى نخستين شعاع كره «شعرى» پس از ده سال به زمين مىرسد![3]
البته پارهاى از اين مشخصات در ستارگان ديگر نيز هست ولى مجموعه آنها گويا از مشخصات ستاره شعرى مىباشد.
[1]. النجم، آيه 49.
[2]. البيان، جلد 5، صفحه 183.
[3]. المعارف الاسلاميه، ماده «شعرى» و فرهنگامه، ماده «ستاره» و غيره.